Wees hier welkom.
Hier kun je van alles lezen over incest.
Het is mijn verhaal hoe ik het verwerkt heb.
En hoe ik er nu mee omga.
Ik hoop dat het een stuk herkenning is en dat je er steun aan hebt.
Weet dat je niet alleen hier in staat.

Liefde

Ik vind het heel bijzonder hoe ik de liefde mag ervaren.

Ik weet ook hoe het anders kan.

Dat liefde soms ook pijn kan doen, merkte ik op dat monent nog niet.

De pijn komt vaak veel later, ook die liefde is een stukje van mijn leven.

Een stukje dat ik liever niet voelen wil.ik heb het moeten voel om het een plekje te geven.

Ik had geen flauw vermoeden, dat bij deze pijn zoveel gevoel loskwam.

Boosheid,verdriet, en angsten maar ook lichamelijke pijn.

Al deze gevoellens komen nu 20 jaar later pas boven.

Ik heb de gevoellens een plaats gegeven, gepraat met mijn mannetje.

Erover praten voluit dat is het belangrijkste.

Uiteindelijk heb ik er met mijn moeder over gehad.

iets wat ik nooit zo gedaan had omdat ik haar wilde sparen,wilde haar geen pijn doen.

Ik ben blij dat ik met haar hierover heb kunnen praten.

Het voelde zo goed om mijn verhaal bij haar neer te leggen en als twee volwassen er over te hebben.

Moeder – dochter een hechte band.

Dat heb ik toen mogen voelen het heeft me gesterkt.

Het heeft lang geduurd voor ik gevoel kon voelen.

Ik had het al de tijd ver weg gestopt (voelen deed pijn)dus onbewust wilde ik het niet voelen.

Ik had een cursus gedaan over duidelijk zijn,duidelijk naar jezelf en naar andere.

En daar werd steeds gevraagt (hoe voel ik mij erbij)HVIM

En dat was voor mij doorslag gevend.

Stil staan bij gevoel Blij Bedroeft Bang en Boos de vier B `s

Ik wist niet wat ik met het gevoel aanmoest zoveel was er wat ik toen ging voelen.

Ik moet nu gaan leren om het allemaal een plekje te geven.

En ja mijn gevoel is terug en gaat niet meer weg.

Ik voel het in mijn hele lijf.

Ik voel me anders, voel me blij

Ik wil dit nog heel lang vast houden.

Spiegels zijn er in allerlei vormen en maten.
Met ons trouwen hebben we een mooie spiegel gehad.
Wij kijken vaak in die spiegel en niet alleen omdat het een mooie spiegel is, maar omdat je in een spiegel veel kunt zien.
Ik heb in de spiegel leren kijken naar mijzelf.
Hoe zie je eruit en wat vind je daar van.
Ik vind mezelf nu vaak mooi en ben trots op mezelf.

maar soms word er een spiegel voor gehouden en kijk je op een andere manier naar je zelf.
En daar kun je dan samen over praten.
We zijn niet perfect en dat hoeft ook niet, ook al willen we het soms maar al te graag.
Ik wilde dat ook maar het was moeilijk, en niet vol te houden.
De ander vind mij niet liever als ik perfect ben.
Dus waarom zou ik op mijn tenen lopen om het aan te kunnen ?

Het is prettig als een ander je de spiegel voor houd, maar ook confronterend.
En als je dan nog een keer naar jezelf kijkt, zie je er weer anders uit.
Zo kun je veel van de spiegel leren.
Kijk eens wat vaker in de spiegel en kijk wie je bent.
Mooi, en waardevol. vol trots om wat ik nu bereikt heb.

Neem eens een foto mee, een foto van vroeger.
Hoe je er toen uitzag, nou dat word even zoeken.

De foto`s mee naar de therapie, en toen er over praten en er naar kijken.
Kijken wat je ziet en vind. Dat is moeilijk want het gaat wel over mezelf.
En dat is erg confronterend, dat meisje van toen ben ik nu niet meer.

Of toch nog wel ? zeker als het even niet meer gaat dan ben ik dat meisje van toen.
Een meisje dat zich niets vind, zich heel klein maakt als een kaarsenlont zo kwetsbaar.
Dan kijk ik naar mijn foto en dan wil ik dat meisje omhelzen maar weet niet hoe !!!!!!
dus hoe kan ik mezelf omhelzen en troostende arm om de schouder leggen ??????

Het is moeilijk om naar mezelf te kijken.
Het doet me verdriet zoveel leed voor een persoon.
Langzaam ga ik het voellen en komt gevoel in me boven.
En kan ik eindelijk huilen om dat meisje van vroeger.
Nu kan ik dat ook, zoveel verdiet zoveel angst.
En dan waarom ?
Waarom hij.
Iedereen vond hem altijd zoooooooo aardig.
Ja ik ook raar hé.
Ik hield ook van hem.
Hij gaf me warmte en aandacht niet dat het goed was wat hij gedaan heeft.
En ga het zeker niet goed praten.
De aandacht gaf hij wel, maar dat was negatief.
En van dat negatieven moet ik en wil ik af.

Terugblik

Dwalend door de herinneringen van mijn kindertijd,
zie ik zoveel angst en zoveel eenzaamheid.

Bange, donkere ogen, zoekend naar warmte,
hunkerend naar genegenheid:naar mededogen.

Zo onzeker en zo klein; aftastend en afwerend,
naar alles wat maar een gevaar zou kunnen zijn.

Zo klein en zo weerloos, zo makkelijk bedrogen,
in de leugens meegezogen; het maakt me nu zo boos !!

Al die verloren jaren kan ik niet meer overdoen.
Die tijd is voorbij, maar ik leeft nog steeds met de nachtmerries van toen.

Het had zo anders moeten zijn:een kind te kunnen zijn
dat vrolijk is en blij, lachen en gezond.

Maar de leugens, het moordende misbruik,
zogen al het echte leven weg:langzaam verdween het licht uit mijn ogen.

Wat overbleef, was een kind zonder vertrouwen, zonder levenslust.
Een leeg mensenkind voor alles op de vlucht.

Het vluchten is nu wel over, maar de ravage is nog zo groot.
Er is nog zoveel te verwerken totdat ik kan zeggen: het is echt voorbij.

Overal herinneringen, die doen zoveel pijn.
Zomaar een opmerking of een geur en ik voel me weer zo klein.

Dan ben ik weer terug in die tijd en voel wat ik toen niet kon voelen:
de onmacht en de woede, te veel voor zo`n klein kind.

Dan word ik boos, tot in het diepste van mijn ziel.
Verontwaardigd om zulke onrechtvaardigheid,
aangedaan aan een onschuldig mensenkind.

(uit :Als douchen niet meer helpt…….)

Ik ben in therapie gegaan voor mijn incest verleden.
Maar al pratende bleek er toch meer aan de hand.
Als je er midden in zit zie je niet hoe erg het is, althans ik niet of misschien wilde ik het niet zien.

Ik zie het net als een golfslagbad.
De golven komen langzaam op en dan heeft het mij plots in de greep.
En heb ik me laten wegspoelen.
Ben nergens meer overspoelt met een vervelend gevoel, soms boos, soms verdrietig maar reageer niet terug.
En ben dus weer de lappen pop/speelbal geworden.

In de therapie hebben we het over uiten van gedachten en gevoelens.
gevoelens uiten maakt je ook kwetsbaar.
Misschien zeg ik daarom niets terug, ben ik bang voor een weerwoord.
En dat terwijl ik weet dat ik gevoelens moet hebben om het verleden te kunnen verwerken.
Mag ik van mijzelf verdriet hebben ?
Mag ik zeggen dat ik verdrietig ben.
Nee ik moet doorgaan met mij leven het is toch al lang geleden!
Maar ik loop nog steeds tegen de angst op.
Voel dat ik niet wil voelen en hup weg is het gevoel en ligt er een leeg omhulsel in bed.
Nee ik moet het voelen om het een plekje te geven.
Een plek die het verdient in mijn leven.

Heb ik voor het eerst verdriet gevoelt, en toe gestaan.
Ik had op het forum gelezen dat een moeder haar kind begrijpt.
Dat je dingen beter kunt delen met haar.
Wat is nou beter dan met je moeder een traumatische ervaring delen.
Samen erover kunnen praten, samen elkaar opvangen.
De band zal alleen maar sterker worden.
Ik had dat heel fijn gevonden.

Ik heb het stukje gelezen, en dat maakte me heel verdrietig.
De band met mijn moeder is er niet sterker door geworden.
Waarom had ik niet een moeder waar ik samen mee kon praten, die me opving.
Toen ik dat allemaal zo op het forum zag staan, biggelde de tranen over mijn wangen.
Mijn gevoel werd voor het eerst aangesproken.
Ik miste mijn moeder toen, maar nu ook nog steeds.
Ze is heel lief en aardig maar mij begrijpen ik weet niet of ze dat doet.
Misschien begrijpt ze me wel beter dan ik denk.
Ze zal het vast niet meer vertellen.
Zij heeft nooit praten geleerd in het opzicht van gevoel.
Er is niet echt een moeder-dochter relatie.
Altans niet hoe ik me die voorstel.
Ze hou van me dat weet ik maar niet zoals ik dat zou doen.
Ik wou dat ze er toen voor me was, maar misschien was dat wel teveel gevraagt
Het was haar vader. En ik kan me voorstellen dat het pijn doet voor een moederhart.
Om het verhaal dan te horen.
En wie weet wat daar vroeger is gebeurd.
Ik was blij dat ik het gelezen heb op het forum, het heeft een stukje gevoel geraakt .
Het was een eenzaam gevoel, maar het luchte wel op.
Het begin van verwerken.

We zijn druk bezig bij mijn gevoel te komen.
In het begin vroeg ik me af wat gevoel nu was, wat moest ik nu voelen ik kende blijschap, boosheid, verdriet en verder kwam ik niet.

Ik ben er goed in om gevoel lichamelijk te verwerken/ te voelen, ben vaak ziek heb allerlei klachten.
Nu weet ik dat ik bij me gevoel moet komen. Dat is nog niet zo makkelijk.
Hoe ik daar moet komen, dat vertelde ze niet. Probeer maar (als het zo makkelijk was)
Nu is het zo dat als mijn moeder iets zegt, me ergens mee confronteerd.
Ik gevoelloos word, een speelbal die je alle richtingen uit kan duwen.
Een lappen pop die je kunt gooien waar je wilt.Ik word zo klein als een kaarsenlontje.
Ik ben er nog lichamelijk, maar het gevoel is weg.
Op dat moment weet ik niet hoe ik moet handelen.Maar als er ergens anders de zelfde situatie voordoet of wat daar dicht bij in de buurt komt, word ik heel boos en verdrietig.
Dan kan ik het wel. Maar naar mijn moeder toe niet, tewijl zij het is die mij de dingen zo maar zeg zonder te weten wat het met mij doet.
En dan durft ze nog te zeggen dat ik alles tegen haar kan zeggen omdat ze me moeder is.
Nou die band is allang weg. Ik zeg niet alles tegen haar en dat wil ik ook niet meer.
Ik ga op zoek naar mijn gevoel, kleine stapjes in de wereld waar het voor mij niet veilig aanvoelt.
Ik hoop bij mijn gevoel te komen.

Verhalen herhalen is een gebeuren in mijzelf.
Bezig zijn met mezelf, leuk of niet je moet er volledig voor gaan.
Maar ik zie ook de dingen weer voor me.
En de puzzelstukjes vallen op hun plaats.
Ik hoopte dat de puzzel snel klaar zou zijn.
Dan kon ik weer rennen naar de volgende puzzel, maar zo werkt het niet.
Ik moet mijn verhaal begrijpen, verwerken stukje voor stukje.
Als je het niet verwerkt komt het steeds terug op tijden dat jij het niet wil.
Er is zo veel, wat ik op mijn bordje kreeg.
Zo veel wat een plekje moet hebben in mijn leven.
Hoe kan je dat allemaal aan ??? dat word mij vaak gevraagt.
Ik weet het niet,Mjn puzzel is nog niet af ik werk nog steeds aan mijn leven.
Dat blijf je ook heel je leven doen.
Van het verleden word nu een puzzel gemaakt stukjes die ik geen plekje kon geven worden nu goed gelegd.
De puzzel krijgt meer vorm je zie een beetje wat het moet worden .
Iets heel moois met meer gevoel.